severken inciten tek varlık insan,
severken bulutların üstüne çıkarabilecek tek varlık yine insan ;
İnanırken bütün yılları bi anda silebilen insan,
İnanmazken hiç ummadığın anda elini tutan ve bırakmayan yine bir insan ;
Hayal kurarken hayaline ortak olmayan bir insan,
Hayal etmediğin bir zamanda hayat arkadaşın olanda bir insan ;
Mükellef bi sofrada mutsuz olduğun da bir insan,
Kuru ekmeği paylaşırken lezzet aldığında ;
Umutsuzken inan ve gör diyen de insan,
Umutluyken avuç içindeki kum gibi umutlarını savuran da bir insan ;
Zordayken bırakan da bir insan,
Dardayken ufkunu açan da bir insan ;
Dostun, cennetin, ahirin de bir insan,
Düşmanın, cehennemin, geçmişin re yine bir insan ;
gülerken gözlerini bile güldüren de insan,
Bakışlarını sonbahara çeviren de bir insan ;
Sırtını döndüğünde elindeki hançeri sırtına vuran da bir insan,
Yüzünü döndüğünde yüzüne gülende belki aynı insan ;
İman eden şükreden tevekkül eden de bir insan,
İsyan eden inkar eden hor gören de bir insan ;
Kalplerde ki bir çiçek de insan,
Vicdanı kanatan bir yarada bir insan ;
Gökyüzündeki kuşun kanadında ki sevinçde bir insan,
Yeryüzündeki imtihanında insan ;
Celladında bir insan, hekiminde bir insan;
Dostundan gördüğün inanet de bir insan
Düşmanından gördüğün merhamet de…
İnsanı insan yapan eğri ile doğru arasındaki
tek köprüdür insan…
Savaşmakla kaybetmek arasındaki ince ip,
Adaletle kahpelik arasındaki sınır
Yaz ile kış arasındaki sonbaharın da bir insan
Kışınla yazın arasındaki ilkbaharın da bir insan
Yüreğine sığdırdığındır kadardır bir insan
Ne azı ne fazlası
Yüreğin kadarı
P