Dünyanın kahrını çekerken,
Her bir acı iğne gibi sineye batarken,
Herşeye rağmen yine de hayata,
Bazen Gülümser insan.
Kurt ağacı dert insani kemirirken,
Hayat yavaş yavaş ömürden biterken,
Hayatın Acılarıyla yoğrulurken bazen insan.
Kimi o acılarını yüreğine gömer,
Acıyı Dostlarına sezdirmez, gülümser,
Yine hayata hep tepesum eder İnsan.
Dert küpü birgün dolup taşar,
Ama sabır onu hep telkin eder,
Sabırla şükür arasında yaşar insan.
İmtihan buya yoklukla kimi kanaatgar yaşar,
Kimide varlıkta aç göz tamahkar yaşar, ademoğlu işte buya insan.
©hasanbey.
H