Gidişi de gelişi gibi üryandı oysa
Evveli gibi ahiri de topraktı insan
Dünyayı da yese, sultanı da olsa
Ecel yelini bekleyen yapraktı insan
Aczini unutup giyindi kibir libasını
Ebedi sandı sırtında ömür abasını
Tanımaz oldu çıktı ana babasını
Hak suyunu içmezse, çoraktı insan
Nemrud gibi hakka kıyam eyledi
Firavunlaştı helali haram eyledi
Zulmü benimseyip ahkam eyledi
İbrahim'le Musa'yla berraktı insan.
Mazlumun sesine kulak tıkayıp
Başkasını suçlayıp özünü aklayıp
Selamı esirgeyip, yetimi azarlayıp
Güzel olan ne varsa bıraktı insan
Akrabaya sırt dönüp sıla-ı rahimi
Terk eyledi Kabil gibi, can Habil’ini
Hiç de düşünmüyor hatanın tamirini
Hakk’a kulluk varken, şeytana çıraktı insan
Oysa seslenmişti ona alemlere rahmet
İki cihan selveri ol resul-i Muhammed ( S.A.V)
Ondan gayrısına uyanı bulmaz merhamet
Ervah-ı Ezelde verilen söze ıraktı insan...
©pir-ikelam
P