Çok değer verirsin çok seversin, sınır koymazsın, ama onunla imtihan olursun, ister sevgili ister evlat istersende annen baban! Aslında hiç sahte olmamıştım ki! Yeri geldi bir çocuk yeri geldi bir kardeş, yeri geldi bir baba, yeri geldi bir öğretmen, yeri geldi bir yol arkadaşı! Anlam veremiyorum benimle kavgana, değer vermekten başka birşeyim de olmadı. İçinde büyüttüğü şeyle imtihan olduğunun yeni farkına varıyor İNSAN! Olsun buna da şükür sen iyisin ya, buda yeter bana. İnsan sevdiğinin nazını çeker derler! Çok naz çektimde, kendim naz etmeye vaktim olmadı. Elbette sürgün bu dünya. Sürgünümü çekip gitmek vaktimin tecellisine hasret. Ey gönül aldırma sakın hiçbir şeye. Vuslat tesellin olsun. Hoşçakal.....
©gümüşle
G