Kendine bir saf seçti,
Hır şerbetini içti,
Sonra kendinden geçti,
İnsan insanı biçti,
Ateşini harladı,
Nefretini zorladı,
Düşmüşleri horladı,
İnsan insanı biçti.
Ateş gibi savruldu,
Sinirinden kavruldu,
İplerinden savruldu,
İnsan insanı biçti.
Kılıcını sürüdü,
Cellat gibi yürüdü,
Gözünü kan bürüdü,
İnsan insanı biçti.
Hasetinden yarıldı,
Haramiye sarıldı,
Dürüm gibi dürüldü,
İnsan insanı biçti.
Kalbinden aşkı sildi,
Öfkeyi dostu bildi,
Dövüşlerde eridi,
İnsan insanı biçti.
Huzura el vermedi,
Barış nedir bilmedi,
Hak yoluna girmedi,
İnsan insanı biçti.
Atalarına sövdü,
Töre yıkanı övdü,
Çaresizi de dövdü,
İnsan insanı biçti.
Kulağa tıpa taktı,
Sağır aleme baktı,
Kin deryasında aktı,
İnsan insanı biçti.
Kendini bilemedi,
Huzura eremedi,
Kemali göremedi,
İnsan insanı biçti.
Kabalığa ekildi,
Sulh yolundan çekildi,
Uluk gibi döküldü,
İnsan insanı biçti.
Kötülükte hep yekti,
Nifak tohumu ekti,
Yanardağlarda sekti,
İnsan insanı biçti.
Pasaklara bulandı,
Zorbalığa sulandı,
Şarap gibi yıllandı,
İnsan insanı biçti.
Zalime kucak açtı,
Gözlerinden kan saçtı,
Ahir yolundan kaçtı,
İnsan insanı biçti.
İblisi dostu etti,
Şer yollarından gitti,
Durmadan kini güttü,
İnsan insanı biçti.
Dadalım ar eylerim,
Naif sözü söylerim,
Başarılar dilerim,
İnsan insanı biçti.
©dadalgöksu
D