toplarsın deniz kabuklarını sahilden
koleksiyonuna eklersin tanımadan, bilmeden
ad verirsin onlara sıra sıra gizlenmiş heyecanla
hapsedersin bir kutu ve içindeki kargaşaya
ben ise toplardım insan kabukları karadan
birer birer düşerdi önüme dipten ya da çatıdan
körün bakışından ,aşçının yemeği yapişindan
tanırdim ben adamı yalanindan dolanından
gözler işte o gözlere bir bakın
göz bebekleri olur her zaman pusula
konuşurken kayarsa sağa sola
doğruları kendinize, yalanı ona bırakın.
©perva_
P