Yaşadıklarına pişman mısın?
Öfken kime?
Sevdana mı, hayatına mı?
Yorgunluğun neden?
Hangi mevsim, içinde yaşadığın?
Gökyüzü kadar sevdin belki de.
Uçsuz... Bucaksız... Karşılıksız...
Deryalar kadar güendin.
Suskunluğun kime?
Her ilkbahar çiçek açanlara mı?
Sonbahar yaşatanlara mı?
Tekrarı yok bu hayatın...
Düşmanlığın kime?
Bütün bildiklerini unut.
Yenilen...
At üstünden kederi.
Duymuyorsun neden?
Sabrın mı tükendi?
Sakin ol... Emin ol... Doğru ol...
Kırgınlığın kime?
Yanlış insanlara yaptığın, doğrularına mı?
Geçer mi zaman deme...
Bak herşey geride kaldı bile...
Semek mi istiyorsun?
Sevilmek mi?
Mutlu olmayı, mutlu ederek elde edemezsin...
Olsun...
Kendinden ödün verdin belki...
Dürüstsen, korkma yıkılmazsın.
Nasıl umutla tutunuyorsun?
Yeteri kadar cesur musun?
Bu hayatta rolün var unutma...
Ve...
Oyun sahnesindesin.
Görevlerin var...
Ne kadar hayattaysan...
Kalbin mi kırıldı?
Sitemin kime?
Yaşadıklarına mı?
Yaşayamadıklarına mı?
Seni anlamayanlara mı?
Kimlere yer verdin yüreğinde?
Ya da yer alamadılar...
Mutlu ol...
Hayatta, var olduğun...
Yaşadığın ve cesaretin olduğu için...
Unutma!
Seni sen yapan, kendinsin...
Yorulma...
Mesele uzun yaşmak değil...
İnsan olmak, insan kalabilmek...
©emranca
E