O dört çiçek insanın dört evresi demiştim
Gerçektende öyleydiler
İnsan dört evre sen ibaret
Yaşadiği sadece o kadar
Ama içinde binlerce uzun hikaye var
İlki bebeklik ve çocukluk
O yaratıcılık , hayal kurma
Ve içinde hepsini gerçekleştirme
Gerçeklik , sorumluluk hükmü olmadan
Sadece kendini yaşadığın
Kendi sesini dinlediğin belki de tek dönem
İkinci gerçekle yüzleşme
O masal gibi hayattan çıkış
Yeni sorumluluklar , farkindaliklar
Kötü bir şey değil ama o dönemi yok ediyorsa zor
İnsan sesini duymadan kendi olamaz çünkü
Üçüncü aşkla karşılaşma
Ama ne karşılaşma...
Bakın işte burada bir kez daha dinliyor olabiliriz o sesi
İstersen dinleme imkansız tabi
O aydınlanma , o huzura erme
Çocuklukta gerçek olan hayaller gibi
Aynı yaratıcılıkta gelen fikirler
Ve sonuncusu yani dördüncü
Yine gerçeklerle bir araya gelme
Bir kez daha gerçeklikte kaybolma
Sesini susturma bazen
Bile bile yaratıcılığını durdurma
Ya da hayal kurmaktan korkma
Yaşanilan onca zamanın izi
Sadece insanın yarattığı o küçük
Basit duyguda toplanmakta
Hep böyle mi sürer bu dönem bu kadarla mi biter ?
Tabiki hayır
O dört dönem sonrası insan o dört dönemi harmanlar
İzlerini birleştirir ve yepyeni bir dönem yaratır
Bu kadarla da bitmez
En şaşalı dönemdir belki de bu
Hem farkındadır her şeyin gerçekledir
Hemde hayali peşinde ve yaratıcı
Aynı zamanda da aşık ...
©cepheusya
C