İnsanlarla edilen her sohbet, düşlerinden çalınmış bir gelecektir.
Benim için yalnızca düşler dünyasında yaşayan düş dostlarım, yalnızca düşlerimde ki sohbet sahiden gerçek ve belirgin.
Aynadaki suret gibi birer ruhları da var.
Zaten başkaları ile temas etmek benim midemi bulandırıyor.
Düşlerimde yarattığım kadını sevdim
Duygularım, duyularım ve hislerim bir tek düş dünyama entegre edilmiş
Gerçeklikle olan algımı değil, hislerimi de yitirdim.
Bir tek düşlerimi sevdim
Hayat bana hiç dokunmasın, insanlar bana hiç değmeden geçip gitsin yanımdan istedim
Düşlere dalarken hiç rahatsız edilmek istemedim.
Çünkü benim için gerçek olan düşlerimde yaratığım dünyaydı.
Düşlerde kusur olmaz, kusurlu olan insanoğludur.
Bir tür hattadan nasıl doğru bir şey bekleyebilirsin ki?!
Aslında size daha açıklayıcı bir şekilde anlatmak isterdim bütün bu olanları ,ama ben ne yazarsam yazayım, yazdıklarım da hayatım gibi hep yarıda kalıyor.
Bir şeyler yazarken düşlerimden kopuyorum .
Düşlerimde daha iyi bir yazarım, ama hayatta dönünce berbattım.
Düşlerimde sevgi doluyum, ama hayatta dönünce sevgi nedir bilmem .
Sanki bir kalbim yokmuş gibi ruhsuz ve hissizim.
İnsanlar arasında gezen bir hayaletim
Diriler arasında gezen bir ölü, belkide ölüler arasında gezen bir diriyim.
Aslında bazen paradoksun içinde kaybolmuş gibi hissediyorum kendimi
Düşlerim ile hayat arasında bir boşluğum.
Düşlerimde yaratığım kadını annem gibi görüyorum. Bazende tanrı gibi..
İnsan yarattığı şeyi tanrı olarak görür mü bilmem ama benim için tanrı ,üşüdüğümüzde bizi evine götürüp sıcak bir yemek ve bir tas su verendir.
Başkaları için tanrı ne anlam ifade eder bilmem ama benim için böyleydi.
Gerçeği bu yüzden pek bir önemi kalmadı.
Tanrıya olan inancımı mı kaybettim yoksa ona olan güvenimi mi?
Gerçeği ikiside aynı şeydir.
Güvenini kaybetmiş bir insan artık inancını da kaybetmiştir.
Yaşamak gibi yazmaktan da yorgun düşüyorum...
Ve yarıda bıraktığım hayat gibi, yarıda bıraktığım romanım gibi yazmayı da hep yarıda bırakıyorum...
Gerçeği hayatım mı yarıda kaldı, yoksa hayatım başkasında mı kaldı ona da pek emin değilim...
Yazar: bekir Aktaş
©bekir393
B