İnsan olana değer, paha biçilmez,
Bir pırlanta gibi parlar, güneş gibi doğar.
Sevgiyle, merhametle dolar kalbi,
Hayatın zorluklarına göğüs gerer.
Fakat gölgelenir bazen bu güzellik,
Bazı insanlar kaybeder insanlığın erdemini.
Gargalar gibi dönerler karanlığın ortasında,
Eşelerler huzuru, zehirlerler sevgiyi her anında.
Ne kadar anlatsak da nafile sözler,
Duvarlara çarpar çaresiz feryatlar.
Kalpleri kararmış, zihinleri körleşmiş,
Işığı görmezler, karanlığa gömülmüşler.
Yine de pes etmeyiz biz umuttan,
İnsanlığın güzelliği her zaman var olacaktır.
Bir güneş doğacak karanlığın ardından,
Sevgi ve merhamet aydınlatacak her yanını.
İnancımızı yitirmeyeceğiz biz insanlığa,
Çabalamaya devam edeceğiz, yılmadan usanmadan.
Bir gün belki de anlayacaklar kaybolduklarını,
Dönecekler ışığa, bulacaklar insanlıklarını.
O güne kadar ışık sacacağız biz umudun ışığıyla,
Göstereceğiz onlara sevginin ve merhametin gücünü.
Belki de bir gün onlar da hatırlarlar insan olduklarını,
Ve geri dönerler karanlığın pençesinden.
©hasanbey.
H