İnsanlık

Kimi zaman belli ediyor kendini,çoğu zaman görünmüyor vardır elbet sebebi. Adına insan denip ruh konan bedenler var, sevsin diye takılan kalp var,düşünsün diye takılan beyin var fakat kaçımız kullanabiliyoruz ki? Sevebiliyor muyuz mesela? Kesinlikle hayır,hele ki seni seviyorum şiirini sakız gibi okuyoruz önümüze gelene. Kalbimden geçenleri söylüyorum diyip sallıyoruz bir kaç kafiyeli cümle,aslı astarı yok çoğunun inanmıyoruz haliyle. Güven elden gidince,karşımıza temiz kalbiyle çıkan insana dahi inanmayıp onu da kendimize benzeterek bize yapılanı ona da yaparak neslimizi tüketiyoruz fakat umursamaz,boşvermişlik tavırlarımızla yine kaile almıyoruz maalesef. Ağlanacak yerde gülüyoruz ve yine farkında değiliz ama gün geçtikçe eriyoruz...