Gidesim var uzaklara
Üstelik çok severken buraları
Kuş ötüşünde hayat bulurum
Bir sokak köpeğine denk gelsem
yaşım çocuk olur oynarım
Bir parkın önünden geçsem
ve çocuk sesi değse kulağıma
günümün melodisi olur
Bilirsiniz yaşamayı da severim
Sabah güneşi karşılamayı
ve yıldızlardan masal dinlemeyi
Ama gideceğim buralardan
Trenler bana hüzünlü gelir
Ta öteden duysam sesini
cama yapışırım
Sayarım parça parca vagonları
taşıdığı umutları...
Bir çift göze değse gözlerim cama yaslanmış, hüzünlü
Hemen el sallarım istemsiz
Belki çocukluktan kalma bir alışkanlık
Belki gözündeki buğuyu almak ister çocukluğum
Zaten bir gün gidecektim
Neden bu bekletmelerim hep geleceği
Geçmişle de bir vedalaşmam yok
Onunda beni bırakmaya niyeti
Gideceğim
yalnızlığı tadacağım bir yere
Gerçek bir yalnızlığı
Sizden kalan sevgi boşluklarını
hayvan aşkıyla doldurmayacağım
Çirkinliğinize tahammülü bir çiçekte aramayacağım
Ve sizin bile isteye kırdıklarınızı
tamire kalkişmayacağım
Gideceğim
Aranıza tekrar dönmeye bir sebep bulursam
Sizi derinlerde bir yerlerde affedersem
Size rağmen sizi özlersem
Geri geleceğim
Geri gelme umuduna sarılıyorum
Yokluğumu fark etmeyeceğiniz
gerçeğine rağmen.
©ayaros
A