insan diyorum azizim çabuk unutuyor
unutmasaydi yatabilir mi o rahat döşekte
başini koyduğu kuş tüyu yastık taş olmazmiydi
doyurabilirmiydi tıka basa karnını
en çokta ölümü unutuyor
hiç ölmeyecek gibi yaşiyor
komşusunun kapısını çalan davetsiz misafir
onun kapısını hiç calmayacak saniyor
bilseydi diken üstünde durur
ateşin mumu erittigi gibi
ölüm korkusu onu iğne ipliğe çevirdi
unuttu unutmaması gereken herşeyi
o enkazın altından çıkan kendisi değilmiş gibi
yine o tatli yalanın hulyasina kandı
karnını doyurup ruhunu aç bıraktı
Bir dirhem için ruhunu şeytana sattı
bin nesihatten iyidir bir nüsübet
insan oğlu nüsübettende ders cikarmadi
©gökçekız
G