Zevkin deryasına batar,
İnsanoğlu uslanmaz.
Mayasına pislik katar,
İnsanoğlu uslanmaz.
Haram lokmaları yutar,
Hinlik bahçesinde yatar,
Sağa sola çamur atar,
İnsanoğlu uslanmaz.
Kazıkları yer oturur,
Haramiye bal doldurur,
Ümitlerini soldurur,
İnsanoglu uslanmaz.
Sevgi,saygıyı yitirir,
Ocağinda bit yetirir,
Ahirete dert götürür,
İnsanoğlu uslanmaz.
Zalimlere çanak tutar,
Madikleri birbir yutar,
Kaşını mazluma çatar,
İnsanoğlu uslanmaz.
Koynuna atar yılanı,
Çok sever yalan dolanı,
Sırtlamaz derdi olanı,
İnsanoğlu uslanmaz.
Beşi verip iki alır,
Evinde acından ölür,
Şakşakı çok iyi bilir,
İnsanoģlu uslanmaz.
Der! Dadalım hâl bilmeyen,
Börtü,böcüğe gülmeyen,
Geleceģini görmeyen,
İnsanoğlu uslanmaz...
©dadalgöksu
D