Ben ölmeyi isterken,
Azrail beni görmezden geliyor.
Artık yalnızlık için sığınacağım biri kalmadı.
Soracak olursanız zaten yoktu.
Anlamsız bu hayatta,
Anlam aramak kadar anlamsızdı yaşamam.
Yapabildiğim tek anlamlı şey susmaktı.
Onu da pek beceremezdim.
Aklımdan düşmezdin.
Severdim birkaç kediyi ve de seni.
Bırakın bu dünyada bir tek beni.
Görmek isterseniz,
Kırılmış kadehler ve birkaç kitapla,
Rutubet kokan bi odada,
Oradayım işte yalnızlığın tam ortasında.
Kalmışım bir başıma,
Uzanmışım yatağıma,
Belki ellerim yazarken buz tutmuş.
Kırılmış kalemimin ucu.
Ve bi kaç buruşmuş kağıt...
Sararmış yüzüm sonbahar esintisiyle.
Çizgisiz ve eğri.
Baktığımda pencerden dışarı,
Gördüğüm bir tek, gözü pek,
Sessiz ve sensiz bi şehir.
Düşünüyorum,
Acaba yardım eder miydi bana bi halat?
Ya da bir kaç adını bilmediğim hap?
Kurtarır mı beni bitiren bu düşüncelerden,
Adına ölüm dediğimiz bi üstat?
©wyra
W