Ne kadar gün yüzüne çıkarsam da seni,
Gül yüzümde olamayacaksın! Tebessümümü kenarı işlemeli,
İpek bir mendile sardım.
Attım izbe bir kuyuya,
Şimdi hangi kervan uğrasa,
Sadece seni bulacak...
Sen!
Bir seher vakti okşasaydın yine yüreğimi, Belki o vakit,
Tek bir çiçek açardı göğsümde.
Bir umut ekerdim sensizliğe...
Ama ben peşin sıra geliyorum sevgilim! Hadi aç kollarını sessizliğin,
Birlikte gömülelim...
©zümrdanka_
Z