su verdi çiçeğine
hiç açmayacağını bildiği halde
kedilerini besledi
yemediği yemeklerle
gökyüzüne umutsuzca bakti
bunu her gün yaptı
sokakta bağıran çocuklara kızdı
seviyorken bir yanı
evini yine temizlemedi
çünkü kimse gelmeyecekti
ilaçlarını cok oldu içmeyeli
belki 20 yıl oldu
biriyle sohbet etmeyeli
Yalnızlık her haliyle
evinde yaşıyordu sanki
duvar olmustu Yalnızlık
kapı olmuştu
perde olmuştu
-cigaradan sap sarı olan
bozuk olan radyo olmustu
nereye dokunsa Yalnizlık
tavan Yalnızlık kusuyordu
yıkamadığı bulaşıklar
giymediği parduse
eşiyle çekildiği
duvarda asılı olan fotograflar.
heryerde acı veren hatıralar
ölümü beklemek
yalnızlıklar içinde
külfet geliyor yaşamak
zaman geçtikçe
ölmek bir umutla ölmek
belki de en güzel şeydir
en mutlu olduğunu zannettiğin
bir zamanda can vermek...
©ateşbaz
A