kaldırım taşları arasındaki çiçekler
hep hüzün verir bana
nasılda sımsıkı tutunmuşlar hayata
nasılda baş etmişler türlü zorluklarla
ama kimse yok yanlarında
ne bir çimen
ne bir ağaç
ne bir papatya
tek başlarına inatla tutunuyorlar hayata
taşdan baska bir sey yok etraflarında
her yer kaldırım taşları
ama başkaldırıyorlar bu dünyaya
inadına diyorlar
yaşamalıyız inadına
böyle Yanlızlık yaşamamıştır kimse
hemen bir kaldırım çiçeğinin yanına giderim
kendimi çok yalnız hissedince
kaldırım çiçeklerini kendime benzetirim
onlarla birlikte
yaşamalıyız inadına inadına derim .
Evet güzelde görünmeliyiz
mis gibi koymalıyız
yaşama sevinciyle dolmalıyız
kim bilir
belki taşlarda yeşerir ....
©ateşbaz
A