Soğuk bir şubat gecesi,
Az evvel içtiğim sigaramın kokusu üstümde,
Bir kez daha anımsıyorum nerelerden geçtiğimi,
Sessizce selam veriyorum ayağıma batan dikenlere,
Bir şeyler farklı sanki bu gece...
İçimde sevgiyle sulayıp yeşerttiğim acılar yok olmuş gibi,
Yoksa acım da mı terk etti beni?
Keder de mi yasaklandı şu bahtsız gönlüme?
Seni sevmeyi bırakıyorum galiba.
Daha önce tatmadığım bir his peydahlanıyor içimde.
Öfke mi yoksa bu?
Öyle ola dursun.
Peki kime bu öfke?
Sana tabi ki...
Sana duyduğum aşkın acısını bile esirgiyorsun benden.
Bu ne de büyük bir hakaret geçmişe.
Onca duaya, dökülen saçlarıma, savaş açtığım o ıssız gecelere...
Ne büyük hakaret.
Ama yavaş yavaş kavrıyorum tüm olup biteni
Kalemim kağıda kavuşuyor birkaç saniyeliğine,
Mürekkebimle değil, öfkemle noktalıyorum yarım kalan hikayemizi,
Bu saatten sonra,
Seni sevmek benliğime en büyük hakaret.
©lupin
L