Düşündüm...
Bu kadar çok muydu? çaresizliği insanın.
Bu kadar mı güzeldi dünya.
Her şey emrimize amadeyken,
Bu kadar mı zordu, kahkaha...
Bir sonbahar günü kendime açtığım yolda yürüyorum.
Önüm ıssız ve puslu.
Arkamda gözyaşlarımdan denizler..
Issız çığlıklar içimde bir tabanca gibi patlıyor...
7.65lik düşmanlarım her daim ormanımda..
Eee ne demişler..
7 sinde neyse insan, 65 inde de O.
Issızım...
Issız bir ormanda gezinen,
ISSIZ BİR GÜNAH kadar...
Baraküda 🍀
©baraküda
B