Biliyor musun?
Bizi terkedeli bir hayli vakit oldu;
Yokluğumuzun kim bilir kaçıncı günü,
Sen gülünce açan menekşeler soldu,
Issız şehrimin neşeli gürültüsü.
Esen rüzgara kaptır kendini,
Hissederken içindeki acıyı,
Yiterek içindeki şefkati, sevgiyi,
Hatırla;
Mütemadiyen sayıklayıp durduğum adını,
Bakarak tazelediğim fotoğrafımızı hatırla.
Ah, düşündükçe ab-ı revan olan gözyaşları,
Sonrasıysa cehennem azabı,
Olur mu bu denli veda?
Vakti miydi gitmenin sırası?
Nice saatlerimiz arasından sıyrılıp,
Terk etmeyi seçtin.
Git, git,
Anma beni gardenyam...
©şahin.ö.y
Ş