Gönlümün denizi her daim İstanbul’da yatıyor
Neden bilmiyorum
Ama aşk ve ölüm en çok İstanbul şehrine yakışıyor
Gözlerim doluyor
Bir gelse diyorum
Gittiğini biliyorum
Saat tik takları durduruyor
Yüreğime eğilip belli belirsiz bir dua da kayboluyorum
Sahi yıldızım olur muydu?
Hep aşk hep aşk
Olmuyor
İlahi aşka sığınıyorum
Yitip gidiyor gözlerim
Geriye bir Allah kalıyor
Hiç kimsem olmadı O’ndan başka her aşkın içinde esasen ikiliğin birliğine gidip bir aile kurmayı düşledim
Ama imtihan bu ya her şeyi elime veren gönlümü gören Allah, beni bunda susturdu, yaktı ve öldürdü
Şimdi anlıyorum, aşkın ölümü güzelmiş ve seni tekte olsa duayla diriltebilirmiş
Bir gün sevdiğini bulabilmek ümidiyle...
İstanbul
B