Neylemişsin kendine be Afet abla.
Yıkık umutlarla dona kalmışsın şu iffetsiz dünyada.
Şeref, namus aklında kendine tek eğlediğin dava.
Koskoca İstanbul'a sığdıramadık gitti. Böylesi bir sevda.
Ne kime yüz verirsin.
Ne de hiç kimseden atar giderliğini eksik edersin.
Nam salmış kabadayıları nasırlaşmış ellerinle devirirsin.
Sen varya Afet abla her baba yiğite boyun eğdirirsin.
Korkulu rüyası olmuşsun herkesin.
Erkek milleti gururuna yediremiyor. Yapmakta olduklarını bilesin.
Kadınların tek umudu Afet abla her şey imizsin.
Sen varya Afet abla eli öpülesi anaların önderisin.
Varlığın bir içim sudur bizi mutlu edecek.
Kadın haklarının garantisisin sen her yerde bu böyle bilinecek.
Her attığımız adımda yüreğimizde seni hissedecek.
Sen varya Afet abla her şeyimizsin bu böyle gidecek.
ABBAS YAMANCAN
U