İstanbul, sonbahar gibi bir mevsim.
Aşıkların Galata'sı, yalnızların Kız Kulesi.
Boğazı boydan boya saran denizi,
Sevgilisini kaybetmekten korkan bir aşık gibi.
Yapraklar dökülüyor aşağıya,
Gözlerden düşen gözyaşları gibi.
Yeşiller soluyor lüzumsuzca,
Bırakıp terk edenin hali gibi.
Asırlardır süregelen bir hikaye bu.
Kahramanları sürgünden dönüp gelmiş.
Hepsinin kalbinde hafifçe esen bir umut.
Anıları eskimiş, anlatılacak gibi değil.
Yaraları derin derin kanıyor.
Temizlemek, acısını dindirecek gibi değil.
Ey İstanbul.!
Gör bak, senden kopup gelmiş rüzgarlar.
O kadar kirli, o kadar kötü havalar.
Senin eserin, senin yazgın.
Bunların hikayesi senin yenilgin.
_