Daha küçücük bir Çocukken düştüm dizlerimin üzerine.
Gözlerim dolar, boğazımda bir düğümle yutkunurdum.
Yağmurlar yağardı üzerime, sırıl sıklam olur, koşar yoruldum.
Gülmek isterdim, sessiz çığlıklarla ağlamak yerine.
Sonra bir kalem buldum ama kağıtsızdım bir kere.
Sessizliğim bozuldu, ona anlattım sitem ettim kedere.
Sonra bir kağıt buldum, oda içini döktü anlattı şiirlere.
Sonra hiç duramadım, şiirlerle içimi döktüm defterlere.
Sonra büyüdüm, yine sessiz yine suskun ama şiirle.
Sanatla tutundum hayata, yorgun bir ruh ve dolu gözlerle.
Belki de başarmışımdır, bulmuşumdur özümü sözlerle.
O gün gelirde sarsa toprak, beni hatırlayın tebessümlerle.
©sazak.by
Ç