Kalu bela'dan bir kervan gelir.
Dünya hayatını yaşar, dünyadan bir kervan yolculuk eder hayatı berzaha gider.
Biri biri ardından biri gelir, biri gider, yollar birbiriyle hiç çakışmaz.
İşte hayat, işte insan.
Kimisi gelir, kimisi gider.
Kimisi hayata merhaba der.
Kimisi hayata elveda der.
Yaşam böyle devam eder, geliş ve gidişler kıyamete kadar.
İşte hayat, işte insan.
Gelen ne için ben geldim der, kendi kendine.
Giden daha yapacak işim çoktu der, terki dünyayı hiç istemez.
Oysa gelende bırakılan yarım işi bitirmeye çalışır, dünya işi hiç bitmez.
İnsan bazen canından bezer.
İşte hayat, işte insan.
Kiminin ömrü para altın saymakla geçer.
Kiminin ellerinden kazma kürekle ömür sona erer.
Muhtaç düşerse bir ekmek, muhtaçsıza düşer on ekmek.
İşte sistem, işte adalet, işte hayat, işte insan.
Üst üste yığılır birbir dertler, üstte olan altı ezer.
Hep ben ben der, dediğine doyumsuz insan.
Bir garip çıkar ben ben değil, ben bir hiçim der, hiçliğimle yaratılan her bir canlıya aş, ekmek kol kanat olmalıyım der.
Benim olanlar senindir, biz kardeşiz der.
Kimi kardeş, kimi kalleş, kimi insan, kimi hayvan. İşte hayat, işte insan.
©doğukan01
H