Gecenin soğuğa çalmış renginde...
Güneşi arıyor biraz olsun, uçsuz dağlar...
Oysa, uzun yolların ardından geldim ben...
Baykuşların teranelerinden kaçtım...
Gecenin kalbinden sökün eden...
Sessizliklere geldim...
Ve uzandım...
Serpiştiren karların arasından...
Sisli gecelere...
Issız ormanlar...
Donmuş topraklar getirdim yanımda...
Ayazı paltoma sardım...
Hüznü ise yüreğime...
Kimselere söylemeden...
Sessizce, çıkageldim ben...
Ne soğuğunda tüten bacası vardı evlerin...
Ne de yırtık perdelerinden süzülen ışıkları kırık pencerelerin...
Geçmişe dalmış efsunlu halleriyle...
Öyle tarumar edilmiş şehirler gördüm ben...
Ve yutkundum...
Bir bilsen... ahh... bir bilsen...
Oynayan çocukları yoktu sokakların...
Ve huzurla batmıyordu güneş akşamları...
Sonbaharlar çağrıştırmıyordu kimselere artık...
Şiirleri...
Hüzünleri...
Aşkları...
Yılgınlıklar sökün etti genzime...
Kimselere hissettirmeden...
Kaçmak istedim... ve...
Kaçtım, kaçtım kendimden...
Sessizce, gidiverdim ben...
Nineler görmek istedim...
Belleri bükük, ellerinde baston...
Toprağa bakan gözlerini...
Titrek seslerini özledim...
Hasretlerini sardım çıkınıma...
Dua dua koklandım...
Kırışmış öpülesi ellerini...
Öpmek, öpmek istedim ben...
Garipti tek tük minareler...
Hayal meyal mazi kokan...
Mezarlıklar gördüm...
Yaban otlarının kapladığı...
Tenha mı tenha...
Çorak duygularla...
Yalnızlıklar gördüm...
Sanki kimseler uğramamış da...
Bir bendim ziyaretçileri...
Bir Fatiha okurken huşu ile...
İçlerinde...
Kendimi, kendimi gördüm ben...
©kfaik
K