insanlar
karanlığa yürümemi ister
oysa onlar aydınlıktadır
suskun kanayan yürekler
hayat dersi verirken
hayatın en alt kısmındadır
gece görüşümde yok
beyaz sayfalarda ki siyah düşünceleri de
göremem artık
bitmek üzere olan bir mum parçasıyla
kaç gece sabahladık
gulyuzunde unutulan vaatlerim
son cümlelerimi derlememi sağladı
saygı duyulan bir insanken
sevgilin dostlarına seni ifşaladı
utancın yok eminim aynı sen degişmedin
beni asla bırakma dediğinde de aynı bendim değişmedim
sebebini bilmediğim mevzularinla eleştirildim
ayrılığı kabullenirken sen,
ben parlayan gözlerine yenildim
şimdi git
bir daha uğrama sokaklarima
korkarım tekrar aşık olurum
kapilirim rüzgarına
sen estikçe savrulurum
bu nu sen de istemezsin
senin için ölenler varken yatağında
senin için uzuleni görmek istemezsin
.
.
©atilla0330
A