Gönül mestânedir aşkınla, cân u tâbı fend ister
Ki bir bâz-ı belâdır bu, ne râz u ne cend ister
Kemân-ebrûda hâb olmaz, dil ü can safâ bulmaz
Nazârın her gecemde bir firâk-ı kend ister
Zemîn-i aşkda bir seyrân gerekmiş yâr-i dil-perver
Ki her dem zülf-i dilberden gönül bir pare fend ister
Süregeldik hevâ-yı aşk ile mestâne rûyinde
Bu âlem şimdi bir mey-hâne, her bir köşe bend ister
Sebât eyle gönül, her gam seni pişvâ kılar bir gün
Bu gülzâr-ı belâ cümle sabîrân-ı kend ister
Şifâ ummak boşuna her tîr-i bakış tabîbine
Zemân kahrında âşıklar hemân nazdan nemend ister
Ne bâkî mal ü mülk, sîm ü zer olur bir âşık için
Ki her devrân gül-i aşkı harâb-ı dilde kend ister
Asîb-i zülf-i yârinle yanar her şeb sinem per-per
Velî şûrîde dil sâkin durur, feryâd-ı fend ister
Adâb ile sükûn gerek bu dergâh-ı visâlde
Zemîn tâzim ile açsa da her sûz u zend ister
Cihânın hüsnüne meftûn olur her bî-gam u nâşâd
Velî bir rinde bâz-ı aşk hezâr ü âh kend ister
Ne dîvâr-ı zamândan, ne de destâr-ı mihnetten
Korkar bu âşık-ı bî-karâr ki mihnette kend ister
Vefâdan, sabrdan ibret al ey nâdân-ı terk-i yâr
Ki aşk sâlnâmesinde her satır sabr-ı fend ister
Nazârınla perîşan oldı bâğ-ı dilde her nev-bahar
Ki sînede her lahza bir figân u dest-bend ister
Görüp firkatle virân olmuşum her bâğ-ı handânda
Ne gam ki bu fakîr-i aşk, yine zülf-i lebend ister
Aslan’î der: Bu aşk bâzârında sâbit durmak îmandır
Ki her cân bir cefâya bî-şikâyet kendi kend ister
©aslani
M