Ağlamamalıydım bu gece.
Güzde çıplak kalan bir ağaç gibi
Aciz kaldı vücudum bir köşede.
Titreyerek döktüm yapraklarımı.
Hatrıma gelince mazi
Yüreğime yağmurlar yağdı.
Şimşek gibi çaktı gözlerim.
Bu gece yaşlar itaatkâr olmadı.
Kapadım ağzımı elimle.
Kapadım gözümü sımsıkı.
İçime attım hıçkırıklarımı.
İçime akıttım zehrimi.
Fakat yine de bu gece
Yaşlar itaatkâr olmadı
İnsan içine attıkları kadar güçlüdür,
Onlardan yaptığı dağ kadar büyük.
Ve en güçlü insanlar,
En çok gülenlerdir.
Çok güldüm, evet.
Ancak bu sefer istisna…
Hep itaat eden yaşlarım
Bu gece itaat etmediler.
©Nida Aslan
N