sarmış afakını çoktan göğün
hışırtısı arasında sazlıkların
çoktandır medet umduğum insanlar
ölmüşler
bundandır yalnızlığım,
eyy sen yerin ve göğün hakimi
sanadır bu isyanım
öfkem öylesine kuvvetli ki
çatlatır kapısını mahsene tıktığın zalimlerin
yardım isteyenler var benden ey rab
suskunlar bazen
gözleri pek ve umutlular
nasıl dönerim sırtımı onlara
ben hür doğdum
öylede yaşarım
girmem himayene
kulluk etmem sana artık
hüda gayrı korkutamaz beni
fışkırır cenimden ilahi sesler
bin yarama tuz olur elindeki hançer
farkı yok ve ummam medet
tırmanırım tırnaklarımla ilelebet
her derde çare mi aranır sanki
vücudum hayat buldu artık
nefes almak ne de zordur yaşayana
bakma öyle tersidir elimin kir
yaşamayı bileydim yazar mıydım hiç şiir
©babatu
B