unutmak kolay olsa ilk sen gidecek olurdun
bilirim ki pişmanlık en büyük yokluk bana
o yüzden sonunu görmek istedim sardım başa
kim dediyse bana hep yanındayım
sanki yürümeği öğreniyorlar
gittiler adım adım
hayatımdan atamıyorum seni
sanki benden bir parçasın
ufacık kalbime koydum seni şimdi yanıyorum
gözlerime anlattım seni
gözbebeklerimde canlanırsın
okadar acıyor ki yarama sürüyorum seni
ama ne çagre yoklugun bastırıyor acıtıyor kalbimi
verebilirmisin bana hislerimi
yada alabilirmisin bendeki hisleri
artık çünkü dayanamıyorum
okadar çagresizim ki ağlamak bile istemiyorum
o kadar mutsuzum ki gülmek nedir bilmiyorum
sanki ölüyüm ama nefes alıyorum
sanki yaşıyorum ama oksijensiz duruyorum anlamıyorum.
©şkaanilvan
Ş