İtiraf

Bir kalbi kıran ufak bir cümledir.
Asla tamir olmayacak bir yığın yaşanmışlıkla kalır insan.
Ne korkup kaçan suçludur,
ne de ardından kaçanı tutmayan.
Her ihtimalde zaten üzülüyor insan.
Her ihtimalde ölüyor zaten insan.

Herkes yaşarken ölmeye başlıyor.
Gül kokan bahçelerde gezip kendini mutlu sanıyor.
O bahçeye atılan izmaritler bir gün,
artık gülleri zehirli kılıyor.
'Damlaya damlaya göl olur' demiş atalarımız.
Acılarımız okyanus oldu da,
mutluluklar neden buharlaşıyor.
Devasa evrene her şey sığıyor da,
benim neden içim içime sığmıyor.
Bu hayatta yanlışlar doğruları götürmüyor.
Tek bir hata, suya karışan mürekkebe dönüyor.
İnsanlar yaşamayı hak etmiyor,
Hemde en az ölmek kadar.
Herkes her gün ölürken,
Nedense mezarlıklar boş kalıyor.
Kalbim acıyor, canım yanıyor.
İnsanlar neden kendine suikast kuruyor.
Hoşa gitmeyen hareketler,
sevdiklerini düşman ediyor.
O gül bahçesine atılan izmaritler,
ilişkileri çürütüyor.
Zehirli insanlar utanmadan zehirlemeye devam ediyor.
Ama nasıl oluyorsa ;
Mutlu etmeyenler mutluluk aramaktan utanıyor.
Bunları görmeyen körler yalanlarla yaşıyor,
o yalanlara ancak kendileri kanıyor.
Yalanlar ne kadar çoksa,
sonradan o kadar can yakıyor.
Çok sevdiğim biri bana
'Ölüm ağzına hiç yakışmıyor' demişti.
Şimdi anlıyorum.
Ölümü tatmak için,
ağıza gerek kalmıyor.
©karafan