Dökülüyor yaramdan kan gibi,
kağıda mürekkep.
Ne dikişi tutar ne bitişi var,
bu gidecek çok müddet.
Ücra köşeler arıyor, asrı duygular,
yok iken sebep,
Ne arşa sığıyor ne baştan gidiyor,
bu, bela müsbet.
Şimdi duracak sanırım bu zillet,
Yok malesef yok, bitmez bu illet.
İyisimi; can, sen bu işi kendin hallet,.
Kendi kanınla, kendi elini kirlet.
©yılmazönür
Y