Hani giderken insan bir şey bırakır
Sen bana ezbersiz hasret bıraktın
El dizde, göz yolda seni beklerken
Sen bana tarifsiz vuslat bıraktın
Şimdi bir resmin var duvarda solgun
Bekleyen bir adam var zamandan yorgun
Alırım haberin mutlu mu oldun
Sen bana sebepsiz firak bıraktın
Günler var yıl gibi binmiş omzuma
Hiç kahır etmedim sevdan hatrına
Gelsen de faydasız artık boşuna
Sen bana kibirsiz bir aşk bıraktın
Kabullendim desem yeridir hani
Yalnızlık bir kardeş, bir dostum gibi
Sessizlik annemin ninnisi şimdi
Sen bana belirsiz bir iz bıraktın
Defterler doldurdum bitti kalemler
Adını sordurdum bitti adresler
Ne vardı dönseydi çekip gidenler
Sen bana nağmesiz bir söz bıraktın
Tüm şehir kıyamet ortasındayım
Ekmeksiz kurulmuş sofrasındayım
İki göz hırsızmış bohçasındayım
Sen bana yüreksiz bir can bıraktın
Yan yana dizili çatılı evler
Mutluluk saçıyor o çocuk gözler
Nerede kaybettin senindi sözler
Sen bana perdesiz bir ev bıraktın
Geçecek diyor ya uzaktan bakan
Ne bilsin sahiden yanmadan yakan
Olurum inşallah yakmadan yanan
Sen bana kubbesiz bir gök bıraktın
©ibrahimlek
S