Eskiye nazaran yaralarım daha bi zor kapanıyor artık
Ayını çoktan doldurdu da daha dün gibi canlı duruyor bak parmağımdan öpen şu kesik.
Ben zaten hiçbir vakit hiçbir yaranın tamamen kapanmasından,
unutulup yok olmasından yana değildim,
Ve hiç de olmayacağım,
bundan eminim.
Bir izin hep kalacak olmasının altında yatan hakikat,
onu pür dikkat saklayan sebep nedir?
Kanın gittikçe yavaşlayan hızı mıdır?
Yoksa durmaksızın koyulaşan renk midir?
Elbet o gün gelir,
ve kapanırsa şayet,
yine de ben buradayım diyebilen izde parlayan o yara yine benim değil midir?
Sözgelimi;
bir meyveyi katlederken ben, ansızın elime kaçsa bıçak,
derince açılan aralık kimindir?
Gittikçe uzayan yolda takati kesilince etime batsa kemiğimdeki sızı...
Kimindir?
Benimdir.
Sarılırım çünkü ben her an sımsıkı ona,
Yarandan kalan her İz beni yitirene dek yalnız senindir der aklım bana.
©sonsuz.a.y
A