Ta yüreğine dayalı bir namlu vardı.
Kime güvenip emanet ettiyse onu,
Hiçbiri tetiği çekmemezlik etmedi.
Vurup ortada bıraktı kimisi
Acılara terkedildi her seferinde,
Kanı akıtıldı,
Canı yakıldı,
Izdırap çekti ama
Yine de sevmeye devam etti.
Her gidenin ardında bıraktığı acıyı,
Çektiği ızdırabı,
Akan kanının verdiği hissi...
Tekrar yaşayacağını bile bile
Yine sevdi, asla çekinmedi.
Çünkü her seferinde birşeyler öğrendi.
Ancak hep öğrendiğiyle kalmadı.
Izdırabı ona yazım yanlışları yaptırırdı.
Her seferinde aşka "acı"
Ölüme "kavuşma"
Ayrılığa "kaçınılmaz" demesi isteyerek değildi,
Eli varmazdı ki doğrusunu yazmaya.
Yazsa bile doğru okuyamazdı.
Yinede yaralara, yangınlara rağmen
Acıyı yine tattı,
Kaçınılmazı yine yaşadı,
Neden diye sorduğunda ise
Kavuşmaya kadar böyle sürecek derdi.
Kavuşunca herkesten selam edecektir hak yâre...
©bay_mensi
B