Saaatini bilmediğim vakitler yine
önüme çektim senli kolleksiyonları.
Çevirirken hisli yapraklarını,
Sıfatı belirsiz haykırışların kulaklarımda.
Meğer ne meraklıymış kalbim duvar dibinde bitmeye.
Şüpheye kurulmuş saatlerimde,
kuşkular beynimi tırmalamakta.
Unutmalımı beklemelimi diye tartışırken kendimle.
Bir taraf unut desede,
adını koyamadığım hissiyatsızlık depreşir.
Yaramla başlarım oynamaya derinleşir.
Biri gelir yaramı sarar,
İçten olmasada gülmeye başlarım.
Taki gözyaşlarım yaramı ıslatıp yaramı ortaya çıkarana kadar.
Kazımaya çalışsam yaram daha derinleşir.
Çiğneyen kişinin adımlarını hatırlar,
unutmaya çalışırım.
Unutulmuyor sadece zamanla o yaraya alışıyorum.
Bir zaman sonra hissiz kalırım.
Gelmeyeceğini bilirim.
Nefret ettiğimi düşünürüm.
Bir şarkı bir söz tekrar hatırlatır tekrar o yarayı kanatmaya.
Şarkılar dinlemem ,kitap okurum.
Kendime ne kadar yasak koyarsam koyayım,
o yaranın kabuğu kurur ve düşer.
İzi baki kalır.
©benqi
E