Ruhumun tellerini ağlatır sanki
Her dokunduğunda tellerine
Kemanenin acılı arşesi
Diken diken ediyor tüylerimi
Ruha dokunmak dedikleri bu olsa gerek
Tenimin altına geçiyor sanki
Telden çıkan her ses dalgası
Ruhumun acısına tuz basar gibi
Bastırıyor acıyı kalbime
Bir ağaçtan bir telden ibaret değil sanki
Ruhu var içinde acıları var
Yoksa bu kadar nasıl dokunur ki
Nasıl bulur kalbimde açılmış
Ruhuma kazınmış acıları
Dertlidir kemane bizim gibi
Rakının mezesi olur bazen
Bazen ise şarabın eski kokusu
Dert kokar ezgileri
Aşığa aşkı yazar
Dertli olana derdi
Annesini kaybetmiş gence
Bir busedir yüreğine konan
Asker Mehmetçiğe buram buram
Sevdası kokar köyde bekleyen
Çocuğu kokar kundakta uyuyan
Tuhaftır kemane herkesin derdini bulur
Bir kendi derdine bulamaz çare
Yıkılır pare pare ruhu
Ulaşamaz bir türlü kendi acısının çaresine
M