Gözlerimi kapamaya korkar oldum şu günlerde.
Beynimin içi bir yığın ve sen varsın en tepede.
Ne zaman yorulacak olsam
Ne zaman ki şekerleme ihtiyacı duysam,
En derin yarı ölümlerimdeki gibi yine sen...
Yine sen varsın gözümün önünde.
İnsan kendinden kaçar uyuyarak.
Hayata mola vermek için,
Yeniden başlama hevesini bulabilmek için...
Şimdi ne ara verebiliyorum şu çirkin dünyaya
Ne yarına olan umudumu bulabiliyorum yakınlarda.
Bir kabus yumağıyım artık
İyisi mi bir kedinin önüne atın beni.
©sadeceirem
-