Elimde sadece bir kalem ve bir sigara.
Biri derdime ortak oluyor, diğeri duygularımı döküyor.
İçimde ki kötüyü çıkarmak istedim bir ara.
Ben bu şiiri yazarken bilmem kaç hatıra daha ölüyor?
Sanki yaşadım herşeyi daha gözümle göremeden.
Hayatımın bağlı ipleri gerildi, kopmaya ramak kalmış.
Kavuşma dileğim var hala bir mum gibi sönmeden.
Belki kalbim istemeden de imkansiz hayallere dalmış.
Kaç kere ölmüşüm? kefenimin sayıları kaçtır?
Peki üstümde biriken toprağı nasıl sayabilirim?
Belki herşey düzelse de kalbim hala hasrete açtır.
Söyleyin herşeyi bırakıp buradan nasıl kaçabilirim?
Kaybedecek birşeyim kalmadı, zaten hiç kazanamadım.
Bende isterim artık mutluluk bana da uyansın.
Ben zaten karamsar şiirden başka birşey yazamadım.
Bana bunları yazdıran o kader, ebediyen utansın.
©ggurkann
G