Kırmızı iplerle dolanmıştın bileğime,
Bu gece fotoğrafın dâhi yokken elimde,
Dönüp duruyorum tüm gece,
Dönmeyeceğini bile bile.
Kutusunda sandığım o ipler,
Artık yoktu yerinde.
Telefonu kapattığın o gece,
Elimdeki ateşle gitmişti çöpe.
Kadere karşı gelen sendin,
Gözyaşlarımı silen de ben.
Gözyaşlarına sebep olan bir sen.
Şimdi ağlıyor musun?
Gülüyor musun?
Bir bilebilsem.
Böyle yazdığıma bakma,
Kızgınım aslında sana.
Her ayın 27si olduğunda,
Gelmeliyim aklına.
İlknur Çakır
©ilknurçakr
I