Eser dışarıda rüzgarlaŕ
Gelipte duvarları yalar
Dışarda yağmur başlar
İçimi birden hüzün kaplar
Mahpus yata yata biter
Dışarda mevsim bahar
İçeride yatana zor gelir
Yüreğimi birden sızı iner
Elimde saz türkü düşer
Gönlüme yer eder acılar
Güller burada açmazlar
Geçmez burada günler
Ben acıların içinden çıkıp geldim
Sorun beni hiç yaşadım mı?
Görmediğim ızdırap keder kalmaz
Sustum razı geldim hüzne
Silinir mi alnıma yazılan bu kara yazı
Paramparça yüreğimden dökülen
Kabuk bağlanmış yaralar
Nefesim boğulur gibi biranda
Canımdan can giderdi
Ve özlemini çektiğim bu yarınlar
Ağlarken öksüz çocuğun yaşında
Bir ağaç gibi yalnızım
Kollarım düşer dört bir yana ki
Bedenim solgun sarı
Ve ben kalan ihtiyar bir çınar gibiyim
Ağlıyorum yağmurlarla birlikte
Gözyaşımı sel ettim geceye
Yalnızlık ağır çöktü üstüme
Kaderimin bak sen şu işine
Yol verdim yol verip geceye
Yalnızlığı bürünürüm derde
Kim sorar kim bakar halime
Kaderimin bak sen şu işine
Umut düş hepsi hayal oldu
Sevincim hevesi kayboldu
Zaman sanki ben için durdu
Kaderimin bak sen şu işine
kan ağlar yürek yastayken
mahrum kaldım herşeyden
Kendime bir teselli ararken
Savruldum dört bir ellerden
Bin acılara yorgun bedene
Sitemlerim dolu ki içimde
Yaşamak ta isterken delice
Kaderimin bak sen şu işine
©chn
C