Bir umut ışığının söndüğü yerdeydim. Gözlerim kör bedenim hissizdi. Mutluluğu unutmuş hüzün ile yaşıyordum. Uzaktan bir nefes , bir ışık , bir umut geldi. Bedenim alevlenirken gözlerim güneşi gördü. Gökyüzü bizim için rengarenk oldu. Bulutlar gözyaşı oldu...
Sen benim içimdeki özgürlük, ruhumdaki kıpırtı oldun. Sen geldin mutluluk getiren kuşlar oldu, sen geldin alın yazıma adın yazıldı , sen geldin umutlar ışık mutluluklar kahkaha doldu. Beraber düştük , beraber kalktık , hayallerimizi geriye değil ileriye ittik. Seninle birlikte ağladık, birlikte güldük... Bir gökyüzünün içindeki ışıltı olduk, Bir gökyüzüne arkadaş, Bir yıldıza dilek olduk... Seninle biz birbirimize yazılmış en güzel, en anlamlı kader olduk. Sen benim gözlerimin bedenimin ruhumun anlamı oldun... Ve sen benim kaderimin ilk umudu kaderimin anlamsız oyunu ve sen benim oldun. Şimdi anlıyorum ki mutsuzlukla da hüzünle de kahkahayla da kaderim sensin...🍁
©sairan
S