Güneşli havada hüzün çökmüşse yüreğine,
Yağmuru arar olmuşsun demektir.
Yağmur ki seni sırılsıklam saracak,
Sana yeniden güneşi hatırlatacak.
Kalbe dokunan hatıralar oluştuğunda
Mutluluk varmış der insan kendine.
Meğersem mutluluk bir kareymiş,
Hayallerde çizilen bir resim gibi.
Bir gülümseme nasıl tedavi eder insanı?
Nasıl susturur anlamsız sesleri?
Unutturur tüm kötülük veren günleri,
Ah nerede kaldı bu gülümseme?
Uzaklar ne kadar da uzaklar?
Ağlamak yakınlaştırırdı belki.
Elini açıp koşarak gelirdi,
Onu bekleyen kaderine doğru.
Seneler yetmez beklemeye,
Dualar yetişir belki de kadere,
Kapatır boşluğu bir çırpıda.
Nasıl bir ruhsal yara bu?
Acıyı sever oldu ya bu insan.
Yine de son güne kadar,
Ölüm gelinceye kadar,
Sen gelinceye kadar...
©ctnkspr
C