Aslında dünyayı yaratan kadındı.
Bir erkeğin kaburgasından yaratıldı diye söylentilerdi kadını ezen.
Mutluluğu çekip çeviren, kadının yüzündeki gülüştü yuvayı yuva yapan.
Saçlarının kökünden ucuna acısından sevincineydi kadını kadın yapan.
Oysa kadın bilemezdi yavrusunun, eşinin babasının onu ezdiğini. Bir Kadın ezilmemeliydi. Çünkü dünyanın en büyük acılarından biriydi doğum sancısı. Buna rağmen kadın eziliyorsa, dünya iyi bir yer olmaktan çıkmıştır. En ağır yük onundu halbuki. Kadınlar güçsüz, erkeğe muhtaç, ve itaat etmek için var olamazlardı.
Çünkü insanoğlunun ilk gülüşü, ilk ağlayışı bile bir kadının kucağındaydı. Mutlu bir yuva istemesinin sonucuda bir kadının kucağındaydı.
Bir kadını şiir anlatmalı.
bir kadının gidişi ölüm kadar acı olmalı...
Bir Kadın gitmemeli, susmalı, üzülmemeli...
Bir Kadın hiç anlaşılmayacak kadar güçlüdür...Çünkü o bir kadındır...
Z