Sustu kadın,
koparken amansız fırtınalar ruhunda.
Bıraktı baharı bahçelerde.
Yaprakları dökülüyordu kalbinin ücra köşelerinden.
Baktı uzun uzun,uzaklaşan sevdasının gölgesine.
Düğümlendi boğazı,
sanki konuşsa kendi kelimelerinde boğulacak gibi.
Gitti adam,ve yine sustu kadın.
Çünkü konuşsa,en güzel yerlerinden kırılacaktı kalpler.
Adam gider kadın susar,
Kadın sever adam vazgeçer.
Güya kadındır nankör,
Adamdır aşkı hakeden.
©femmeforte
Y