Kadınım ben!
Benimde duygularım var.
Bende doğdum,
Bir ana ve babadan.
Ben de çocuktum.
Daha onbeş idi yaşım.
Bilmezdim bebek ne,
Ben onunla oyunlar oynadım...
Kadınım ben!
Daha okula gidecektim.
Bu yaz sekizinci sınıfa geçtim.
Çokta iyiydi derslerim.
Öğretmenim dedi ki,
Sakın bırakma okulunu,
Sen onu bırakmazsan,
O da seni bırakmaz!
Babam dinlemedi.
Kızlar okumazmış hem...
Kadınım ben!
Beyaz elbiseleri severim.
Geçen bahar annem dikmişti.
Komşu kızının düğününde giydim. Annemde hummalı bir çalışma,
Yine dikiyor bana.
Ama bu sefer daha güzel,
Ama bu sefer daha gösterişli.
Gelinlik dedi annem.
O nedir ben bilmem ki?
Bazen bebeklerime,
Tüllerden elbiseler yaparım.
Prenses olsun diye...
Annem, ne kadar da seviyor beni.
Kadınım ben!
Eşimle daha yeni tartıştık.
Çalışamazsın dedi.
İşin ne evde çocuk bak!
Ama ben boşuna okumadım ki...
Hem dedim ben bakarakta çalışırım.
Olmaz dedi,
Otur oturduğun yerde...
Kadınım ben!
Daha dün gece dayak yedim yine!
İçerek geldi eve,
Kapıyı açık bıraktım.
Döverek açıyor diye.
Hem çocuklar uyuyor,
Korkmasınlar yine.
Ben alıştım nasılsa,
Beni döver sızar yine...
Kadınım ben!
Boşanmak istedim.
Ailem kabul etmedi.
Ama artık dayanamadım.
Devlete gittim.
Ama nereden bilirdim.
Market çıkışı beni beklediğini,
Elinde bıçak ile,
Yavrularım var benim!
Yapma!
Etme!
Kıyma!
Diyemedim...
Kadınım ben!
Kadınca yaşam nedir?
"Bilemedim"...!
©zümrdanka_
Z