Ruhumu geride bırakan adımlar,
Yıkıp geçmekteydi tüm gerçekliği
Şimdi epeyce hüzünlü bu satırlar
İnce ince dokumaktaydı sensizliği.
Cevabını bulamadığım bu sorular,
Aklımı yitirmenin tam ucunda
Oysa nafile tüm haykırışlar,
Zaruri yalnızlık var en sonunda.
Sana oldukça yabancı bu sokaklar
Boğuluyorum bu çılgın kalabalıkta
Ara sıra duyduğum tanıdık kokular,
Midemi ölesiye bulandırmakta.
Kendini dahi tanımayan insanlar,
Bana deliymişim gibi bakarken
Dinleseler ürker, kaçarlar
Sözcüklerim yalnız senden ibaret ölürken.
Üzerime çığ gibi yığılan hatıralar,
Yüreğimi delik deşik ederken
Söylenen bütün o yalanlar,
Aslında pek bi güzeldi mumlar yanarken.
Bitmek bilmeyen ağlamalar,
Ruhuma infilak ederken
Dediler bitermiş sevdalar
İnanamadım sen burdan giderken.
Artık buğulu bu bakışlar
Soğuk, buz gibi hissizlik
Bitti kafamdaki tüm kavgalar,
Nihayetinde hakim ebedi sessizlik.
Miray Nisa Bostan
©redjohn
R