Gece soğuk ve karanlık korkuyorum
Hecelerim hissiz karanlığı soluyorum
Gözlerimin tek gördüğü kabusken
Nasıl uyanabilirim en güzel rüyadan
Belkide korkulardan tekrar doğuyorum
Uyuyorum bilir bilmez yaklaşmakta olan sese
Duyuyorum baş ucumdaki nefesi
Hevesi kalmamış bu kalbin yokki sevesi
Kim bilir ne kadar kalmısştır ölüme senesi
Mesaisi kalmaz,sevinesi gelmez insanın, lisanın yokki tercümesi
Bu aşkın,bu bir ağacın verdiği son meyvesi
Son duraklaması bir zihnin
Son yükselişi umarsız kibrin
Son saati karanlık zifrin
İzin ver geçeyim kapından
Bulaşmadan soluğuna hazzın
Uçayım göklere artık şu kafesi açsın birisi
©mesaim
M